Ψήφος κατά του τρομο-πολέμου,
υπέρ της ριζοσπαστικής Αριστεράς
Αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο στο νέο κύμα αντιαμερικανισμού

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Mε τη δημοσίευση όλων των ψηφοδελτίων της, η ριζοσπαστική Αριστερά μπαίνει στην τελική ευθεία της πολιτικής μάχης των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών. Ειδικά στην πρωτεύουσα, η ανακοίνωση του ψηφοδελτίου της Ανυπόταχτης Αθήνας συνοδεύεται από την κυκλοφορία του έντυπου προπαγανδιστικού υλικού και την παρουσία

Η Ριζοσπαστική Αριστερά αγωνίζεται ενάντια στον πόλεμο και στην Κρατική τρομοκρατία. Αποτελεί τη φωνή των ανυπότακτων εργαζομένων, φοιτητών και αγροτών

της στην καρδιά της πόλης, με το περίπτερο του συνδυασμού στη συμβολή της οδού Σταδίου με τον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους. Για τους αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας, αρχίζει η φάση της συγκεκριμένης συζήτησης με τους ανθρώπους του αγώνα μέσω της προσωπικής επαφής και των συσκέψεων. Ταυτόχρονα, με το «μόνο όπλο» προπαγανδιστικής δουλειάς που διαθέτουν, την αφίσα, πρέπει να γίνει γνωστή σε ευρύτερα τμήματα εργαζομένων η κάθοδος στις εκλογές.

Εν τω μεταξύ, από τις συσκέψεις και συζητήσεις αρχίζουν να διαφαίνονται τα πρώτα ενθαρρυντικά μηνύματα ελπιδοφόρας ανταπόκρισης. Δείχνουν ότι υπάρχει ένα αξιόλογο δυναμικό αριστερών και αγωνιστών που προβληματίζεται έντονα για τις πολιτικές προϋποθέσεις αντίστασης και ανατροπής της καταιγιστικής επίθεσης κατά της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος και επιδιώκει να εκφραστεί με την ψήφο του. Ένα δείγμα μόνο αποτελεί η επιστολή υποστήριξης του συνδυασμού Ανυπόταχτη Αθήνα από τη Φλώρα Νικολιδάκη (βλ. σελ. 11). Υπάρχουν και άλλες τέτοιες διαφοροποιήσεις από τη βάση των κομμάτων της Αριστεράς αλλά και ευρύτερα. Η εμπειρία αυτή δεν έρχεται μόνο από την Αθήνα, αλλά και από το Περιστέρι, τη Δάφνη και την περιφέρεια. Το μικρό μεν αλλά υπαρκτό και πολύ σημαντικό αυτό ρεύμα αντανακλά τη θετική ακτινοβολία των θέσεων που υποστηρίζουν τα προγράμματα των εκλογικών συνδυασμών της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλα τα πολιτικά μέτωπα. Εκφράζουν και την αδυναμία ουσιαστικών απαντήσεων από τους συνδυασμούς που υποστηρίζει η διαχειριστική και ρεφορμιστική Αριστερά, πολύ περισσότερο από τους αστικούς συνδυασμούς. Ιδιαίτερα ελκυστική είναι η θέση της ριζοσπαστικής Αριστεράς εναντίον των δήμων ως κομματιού του κράτους.

Παράλληλα, η προεκλογική πολιτική διαμάχη αρχίζει να μπαίνει έντονα σε ρυθμούς «πολεμικής προετοιμασίας», συμβαδίζοντας με την παγκόσμια αγωνία για το ενδεχόμενο του νέου, ακόμα πιο αιματηρού και βάρβαρου, ιμπεριαλιστικού πολέμου των ΗΠΑ και των συμμάχων τους εναντίον του Ιράκ. Όσο κι αν οι συνδυασμοί του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας επιμένουν ανόητα στα λεγόμενα «καθημερινά προβλήματα», το ζήτημα της αποτροπής του πολέμου, η θέση απέναντι σε αυτόν, η στάση της κυβέρνησης, η συμμετοχή της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν θέμα συζήτησης και κριτήριο για την ψήφο. Η γενική αρθρογραφία του αστικού Τύπου είναι ενδεικτική. Κύριο μέλημα των κονδυλοφόρων είναι η εκτροπή του νέου κύματος αντιαμερικανισμού που διαισθάνονται ότι έρχεται σε μια ανώδυνη φιλοευρωπαϊκή, φιλοκυβερνητική ή αντι-Μπους στάση. Μέχρι και ο Πρετεντέρης, αυτός ο ψευτόμαγκας του αμερικανισμού στην Ελλάδα, αλλάζει στρατόπεδο ξαφνικά και διαδηλώνει στο Βήμα της Τετάρτης κατά του αμερικανικού «τσαμπουκά», «που δεν μας αρέσει εδώ στην Ευρώπη» (η υπογράμμιση δική μας). Αλλά και ο Θ. Γεωργακόπουλος, στέλεχος της «Αμερικανόφιλης Εκσυγχρονιστικής Κίνησης της Αριστεράς» (ΑΕΚΑ), στα Νέα της Πέμπτης, καταγγέλλει το «αυτοκρατορικό σύνδρομο» των ΗΠΑ, αλλά δίνει τη γραμμή «αντίθεση στην ομάδα Μπους και όχι τυφλός αντιαμερικανισμός». Θα έφριξε ο Μίλερ με τον οπορτουνισμό των εν Ελλάδι φίλων του!

Η αποτροπή του πολέμου δεν μπορεί να επιτευχθεί με τις αφελείς εκκλήσεις του Συνασπισμού και του Φ. Κουβέλη, που ζητά από τον ΟΗΕ να παρέμβει, όταν αυτός νομιμοποίησε μέχρι τώρα τρεις πολέμους. Δεν αντιμετωπίζεται ούτε και με τις αυταπάτες του ΚΚΕ περί μετατροπής των δήμων και των δημοτικών αρχόντων σε «εφαλτήρια» αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, όπως δεν αποτράπηκε η πυρηνική απειλή με τις «αποπυρηνικοποιημένες ζώνες» των παλιών κόκκινων δήμων. Η ριζοσπαστική Αριστερά, με την παρέμβασή της στις δημοτικές εκλογές και στο αντιπολεμικό κίνημα του σήμερα και του αύριο, επιδιώκει να δώσει βαθύ αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο στο νέο κύμα αντιαμερικανισμού, που ξεπηδά, μεταξύ των άλλων και μέσα από τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις (βλ. αναλυτικά, σελ. 5).

Σε ευρύτερα τμήματα εργαζομένων μπορεί τώρα να γίνει πιο κατανοητή η θέση μας ότι η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες στόχο έχει το χτύπημα του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα και ιδιαίτερα της αντικαπιταλιστικής του τάσης, με πρόσχημα την «εξάρθρωση της τρομοκρατίας». Και, βέβαια, ότι τρομοκράτες είναι οι ιμπεριαλιστές. Η χρονική συγκυρία της οικονομικής κρίσης, που ήρθε με ένταση στην προεκλογική επικαιρότητα, θέτει ακόμα βαθύτερα ερωτήματα στους εργαζόμενους για το ίδιο το σύστημα, τη στιγμή που εκτυλίσσεται η ιδεολογική επίθεση κατά του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, με άρθρα όπως του Στ. Ράμφου. Εξαιρετικά χαρακτηριστικό είναι άρθρο του Γ. Κύρτσου στον Ελεύθερο Τύπο της Τετάρτης: «Η κατρακύλα του χρηματιστηρίου είναι σύμπτωμα γενικότερης κρίσης του συστήματος... Ο καπιταλισμός πέρασε μέσα σε μια δεκαπενταετία από την επικράτηση επί του υπαρκτού σοσιαλισμού στον παγκόσμιο θρίαμβο και τη γενικευμένη κρίση... Το σύστημα αποτελεί διαρκή απειλή για τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων, το περιβάλλον... Απειλείται από τον ίδιο τον εαυτό του... δεν υπάρχουν εγγυήσεις για το μέλλον του»! Τι χρεία καλύτερων μαρτύρων έχουμε από τους φανατικούς αντιπάλους μας; Όταν οι ίδιοι συνδέουν τον πόλεμο και το περιβάλλον με το κοινωνικό ζήτημα και όλα αυτά με το ίδιο το «σύστημα» (παλιότερα και μόνο η λέξη προκαλούσε αλλεργία στους δεξιούς), τότε θα ήταν η πιο ασυγχώρητη παράλειψη για τη ριζοσπαστική Αριστερά να μην προβάλει αυτό που δεν μπορεί να πει και ο πιο οξυδερκής Κύρτσος: ότι ο καπιταλισμός δεν καταρρέει αλλά ανατρέπεται. Και ότι γι αυτό, πρέπει να ενισχυθεί ακριβώς η ανατρεπτική, αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Αμεσα, σήμερα και μέσα από τις δημοτικές εκλογές και μέσα από τους επιμέρους αγώνες και τα πολιτικά μέτωπα, στόχος είναι η ενίσχυση εκείνου του ρεύματος που επιδιώκει να οικοδομήσει τον πόλο της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Για να δοθεί και με την ψήφο ώθηση στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες μετά την 13η Οκτωβρίου. Η εμπειρία που προαναφέραμε επιβεβαιώνει έμπρακτα ότι για τους αγωνιστές το ζήτημα της Αριστεράς είναι στην καρδιά των ερωτημάτων των εκλογών, γιατί είναι στην καρδιά των ερωτημάτων ολόκληρης της περιόδου.

Το άρθρο αυτό είναι από την εφημερίδα ΠΡΙΝ

 4/10/2002