|
Αγοράστε υποψηφίους
με δύο χιλιάδες ευρώ!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
|
Τραγική έλλειψη φαντασίας μάστιζε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή! Αν υποχρεώνεις τους νεκρούς να σε «ψηφίσουν», όπως έγινε το 1961, προσφέρεις στις επερχόμενες γενεές ένα διαχρονικό λόγο να σε χλευάζουν. Εάν όμως πείθεις τους συγγενείς και
φίλους των νεκρών να «δώσουν ζωή» στα όνειρά σου με την ψήφο τους, τότε ούτε γάτα ούτε ζημιά. «Γάτα» πραγματική ήταν ο επί σειρά εκλογικών αναμετρήσεων στις δεκαετίες του 80 και του 90 υποψήφιος σύμβουλος ενός δήμου της Μεσσηνίας: ο άνθρωπος είχε αναχθεί σε... τοπικό φαινόμενο, αφού, αν
και στερούμενος στοιχειωδών ικανοτήτων, εκλεγόταν συνεχώς στο δημοτικό συμβούλιο. Πού στην ευχή έβρισκε τις ψήφους; Η απάντηση άργησε, αλλά ήλθε: στο... νεκροταφείο!
Επισκεπτόταν το κοιμητήριο τα Σάββατα. Η επιχείρηση ήταν απλή: εντόπιζε κάποιο μνήμα, κοντά στο οποίο βρισκόταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα (αν ήταν περισσότερες συγγενείς του εκλιπόντος, τόσο το καλύτερο). Με ύφος θλιμμένο πλησίαζε
και εναπόθετε άνθη που είχε ήδη προμηθευτεί. |
Πόσο πάει το κομμάτι η ψήφος; Για να παίξει ο μικρός ή για να μας παίζουν οι μεγάλοι όπως η γάτα με το ποντίκι; |
Ενίοτε προσποιούνταν ότι δεν είχε δει καν τη χήρα' τόσο συντετριμμένος ήταν... Πλησιάζοντας στο μνήμα παρατηρούσε το όνομα του μακαρίτη και το εκστόμιζε με έναν σπαρακτικό αναστεναγμό ή, σε περιπτώσεις εξαιρετικού
υποκριτικού οίστρου, με λυγμούς. «Α, ρε Δημήτρη, πού είσαι ρε Μήτσο...». Η χαροκαμένη φυσικά του απηύθυνε αμέσως το λόγο: «Ξέρατε τον Δημήτρη μου;». Εκείνος «φορούσε» το πιο πικρό χαμόγελο: «Τον Δημήτρη κυρία μου; Ψωμί κι αλάτι εμείς οι δύο αλλά αφήστε τα αυτά, δεν αντέχω να θυμάμαι...».
Συγκινημένη η χήρα σεβόταν απολύτως την επιθυμία του ξένου να μη μιλήσει για τη φιλία του με τον αείμνηστο. Έτσι ο παμπόνηρος διασφαλιζόταν από τον κίνδυνο να αποκαλυφθεί. Εάν η κυρία εκστόμιζε ένα «αχ, από την (τάδε) δουλειά θα τον ήξερες τον Μήτσο μου, ε;» εκείνος έγνεφε καταφατικά
και... τέρμα. Ομιλητικός γινόταν λίγο πριν φύγει: «Α, ρε Μήτσο, πόσο θα με βοηθούσες τώρα αν ζούσες, αλλά δεν πειράζει- ξεκουράσου εκεί ψηλά...». Φυσικά η γυναίκα τον ρωτούσε ποια ανάγκη είχε. Κι αυτός, αφού στην αρχή έκανε το... διστακτικό ψελλίζοντας «τι σημασία έχουν αυτά τώρα, ας τα
αφήσουμε», στο τέλος «ενέδιδε», χάρη στη δική της επιμονή. «Ε, να, βάζω υποψηφιότητα για δημοτικός σύμβουλος στις εκλογές που χουμε σε κάτι μήνες. Ο Μήτσος με είχε συμβουλέψει κάποτε να το κάνω και μου πε πως θα μου εξασφάλιζε μόνος του όσες ψήφους χρειαζόμουν. Αλλά δεν βαριέστε, για
τέτοια θα μιλάμε τώρα...». Αυτό ήταν. Η χήρα εκλάμβανε ως χρέος τιμής (πριν από όλα στη μνήμη του αείμνηστου) να προσφέρει στον καλό και τόσο συγκινητικό φίλο του μακαρίτη τις υπεσχημένες ψήφους. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου. «Φέρε μου εσύ ψηφοδέλτια με το τσουβάλι και όλο το σόι
μονοκούκι θα στο ρίξει, παλικάρι μου...». Λέγεται ότι η λαμπρή καριέρα του πονηρού μεσσήνιου δημοτικού άρχοντα τελείωσε άδοξα, όταν κάποιες από τις χήρες του (όχι και αχανούς) δήμου ανακάλυψαν τυχαία την απάτη. Καμιά πολιτική καριέρα δεν είναι αθάνατη...
Όμως τα πάντα ρει... Γιατί να «κλέβεις» το συναίσθημα των ανυποψίαστων γυναικών με τρόπο, ο οποίος θα σε καταδικάσει σε εξευτελισμό μόλις αποκαλυφθεί, εάν μπορείς να εξαγοράσεις τον υποψήφιο άσο του αντιπάλου συνδυασμού
γνωστοποιώντας μάλιστα στους δημοσιογράφους την... ισχύ σου; Αν η Μεσσηνία κάποτε έδειξε το δρόμο στους ολιγαρκείς υποψήφιους συμβούλους, η Ηλεία τώρα φωτίζει φιλόδοξους υποψήφιους δημάρχους! Γράφει ο Μάκης Νοδάρος στην Ελευθεροτυπία της 27ης Αυγούστου 2002: «Ακρως σουρεαλιστικό και
προεκλογικό. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε χθες υποψήφιος δήμαρχος της πεδινής Ηλείας, διαπραγματεύεται έναντι δύο χιλιάδων ευρώ(!) τη μεταγραφή υποψήφιου δημοτικού συμβούλου, με ειδική επιρροή, από το συνδυασμό του αντιπάλου του...». Σαν να μιλάμε για ανταγωνισμό δυο νυκτερινών κέντρων,
ποιο θα κερδίσει τη «βεντέτα» μόνο που εδώ οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Από άποψη αρχής και διαδικασίας όμως, τι σκυλάδικο στην παραλία, τι δημοτικές στην Ηλεία! Μεταξύ μας: Ο... αγοράζων τοις μετρητοίς υποψήφιος δήμαρχος στην πεδινή Ηλεία είναι απλώς ειλικρινής. Είναι κοινό μυστικό
ότι σε άφθονους δήμους της χώρας οι συναλλαγές αυτού του είδους έχουν γίνει... θεσμός. Είτε με τη μορφή των ανοιχτών αγοραπωλησιών είτε με δέλεαρ άλλου είδους είτε με απειλές για απώλειες κεκτημένων. Αντε να τολμήσεις να αρνηθείς μια θέση στο ψηφοδέλτιο ή τουλάχιστον μια δήλωση
υποστήριξης του δημάρχου που διεκδικεί πάλι το χρίσμα, εάν εσύ είσαι ιδιοκτήτης φαρμακείου και ο... άναξ μέλος της διοίκησης του γηροκομείου, το οποίο με μία απόφαση μπορεί να τερματίσει την προμήθεια από το δικό σου μαγαζάκι. (Παράδειγμα υπαρκτό από δήμο της Δυτικής Ελλάδας, αλλά...
σταγόνα στον ωκεανό των «πολιτικών» δοσοληψιών κάθε μορφής.)
Κάπως έτσι, ο Οκτώβριος του 2002 αναβαθμίζει σε απόλυτη «μάχη του χρήματος» την ντροπαλή εμφάνιση... χορηγών του Οκτωβρίου 1998. «Και τα τρία μου μωρά τα φρόντισαν τα καταστήματα Λητώ γιατί όχι και το δικό σας;». Αυτό το... εμπνευσμένο
περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρόγραμμα φιγουράριζε στο πίσω μέρος προκήρυξης-φωτογραφίας της καλλιτέχνιδας Μαίρης Βιδάλη, όταν αποφάσισε να εκτεθεί στο δήμο Κηφισιάς, το 1998. Τώρα, ποιοι σπόνσορες, ποιο Λητώ, το κόλπο είναι... λιτό: κατευθείαν μεταγραφές από το στρατόπεδο του αντιπάλου.
Αλλά όχι, δεν εξέλιπε παντελώς η δύναμη της παράδοσης από την... εμβρίθεια των υποψηφίων! Η ακλόνητη επιχειρηματολογία της... Γεωργίας Βασιλειάδου, ως υποψήφιας δημαρχίνας, μάλλον χάραξε ανεξίτηλα την πολιτική συγκρότηση της υποψήφιας του συνδυασμού Αθήνα Αύριο Ζέττας Αικ. Μπέλλου
Παπακωνσταντίνου. «Η Αθήνα είναι το σπίτι μας και το σπίτι χρειάζεται τη φροντίδα μιας γυναίκας», είναι το κεντρικό της σλόγκαν, το οποίο προφανώς εξυπηρετεί και την ίδια και την επικεφαλής του συνδυασμού, Ντόρα Μπακογιάννη. Αλλά το επιχείρημα αποδεικνύεται εξαιρετικά δημοφιλές! «Θέλει
νοικοκυρά δήμαρχο αυτή η πόλη», διακήρυξε για τη Θεσσαλονίκη στις 23 Ιουνίου με συνέντευξη στο περιοδικό Σάντεϊ, που διανέμεται με τον Κυριακάτικο Αγγελιοφόρο, ο Ηρακλής Δούκας. Κοσμική «προσωπικότητα της νύχτας», ο κ. Δούκας φωτογραφήθηκε ντυμένος με νυφικό και ξανθιά περούκα,
δευτερευόντως (φανταζόμαστε) για τις ανάγκες του περιοδικού και πρωτίστως ένεκα ύψιστου συμβολισμού: η νύμφη του Θερμαϊκού χρειάζεται μια νοικοκυρά «με εξυπνάδα, αισθητική και γούστο». Ο κ. Δούκας είχε ήδη αναγγείλει την κάθοδό του, ως ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος, υποσχεθείς να
οργανώσει «καλλιστεία σε κάθε γειτονιά» και να ανεβάσει «τη λίμπιντο των Θεσσαλονικέων». Μετά την εν λόγω συνέντευξη, ο κομμουνιστής υποψήφιος δήμαρχος Αγάπιος Σαχίνης εκστασιασμένος προφανώς με τους διαφαινόμενους άθλους του κυρίου Ηρακλή του προσέφερε θέση στο συνδυασμό του.
Στις 24 Αυγούστου ανακοινώθηκε η μεταξύ τους συνεργασία... Πόσο απέχει η βλοσυρή παλαιοκομματική σοβαροφάνεια από τη φαιδρότητα; Μάλλον λίγο... Κάτι ήξερε ο Νίκος Πορτοκάλογλου που έλεγε κάποτε ότι από τα μεταπολιτευτικά απαγορευτικά κλισέ περάσαμε στη «χούντα του χαβαλέ», ώσπου
ξέφτισε και αυτή. Να όμως που κάποιοι μόλις τώρα ανακαλύπτουν τη «γοητεία» της...
Όμως ευτυχώς, υπάρχει ακόμη ελπίδα στη Θεσσαλονίκη! Υπάρχει άνθρωπος σταθερά προσανατολισμένος στην επίλυση καυτών λαϊκών προβλημάτων. Ο ανεξάρτητος υποψήφιος νομάρχης Σάββας Γεωργιάδης, δεδηλωμένος «αγωνιστής κατά της
ανεργίας», μεριμνά για την αντιμετώπιση της εν λόγω μάστιγας πριν καν εκλεγεί (αναπότρεπτη εξέλιξη...). Πώς; Μα είναι απλό: μαζί με το προεκλογικό έντυπο υλικό του διανέμονται και αιτήσεις προς την εξοχότητά του. Πάνω η φωτογραφία, η διεύθυνση, τα τηλέφωνα και το e-mail του γραφείου του.
Κάτω η σφραγίδα με την ένδειξη «Νομάρχης του 2002» (είπαμε, θέμα χρόνου). Στα ενδιάμεσα, κανονική τυποποιημένη αίτηση (επώνυμο, όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα κ.λπ.), μέσω της οποίας ο δημότης-άνεργος λαμβάνει την τιμή να παρακαλέσει για κάποιο διορισμό...
Στο πείραμα της Φιλαδέλφειας χάνονταν πλοία. Στο εκλογικό πείραμα της Νέας Φιλαδέλφειας χάνονται ώρες ύπνου. «Από τα χαράματα κοντά σας» διακηρύττει αφίσα υποψήφιου δημάρχου. «Νυχθημερόν και γιατρός και δήμαρχος» είναι η
ρελάνς του αντιπάλου. Ένας προσαρμοσμένος Δον Καμίλο θα αναρωτιόταν: «Καλά, ποτέ δεν κοιμούνται αυτές οι δημοτικές δυνάμεις;»
|
|
