Mamma Mia: Ο κιτς τουρισμός ανώτερο στάδιο του ιμπεριαλισμού

Το μήνυμα του Mamma Mia είναι δούλευε σαν γομάρι και 15 μέρες χορός, τραγούδι, σεξ και χαζομάρα στην Ελλάδα

Χειρότερο κι από μέτριο το Mamma Mia που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πρωτοφανής σε έκταση η επιχείρηση προβολής του και απίστευτης ελαφρότητας η σκέψη να ταυτιστεί η Ελλάδα με το κιτσαριό, ελπίζοντας έτσι να στηριχτεί το τουριστικό προϊόν της Ελλάδας.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ

Η πρώτη εργασία του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο τραγούδι

Η διάλεξη δόθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1949, στο Θέατρο Τέχνης.

Θα ήθελα προκαταβολικά να σας πληροφορήσω, πως μ’ όλη μου την καλή διάθεση, δεν είμαι σε θέση να πω, ούτε καινούργια πράγματα, ούτε κι όσα μιλήσω απόψε να τα δώσω με σοφία. Θα προσπαθήσω όμως κι όσο μπορώ πιο καλά, να σας μεταδώσω αυτό που με κάνει να ζω και να βλέπω την αξία του μέχρι σήμερα περιφερόμενου λαϊκού σκοπού της πόλης.

Μάνος Χατζιδάκις

ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥΣ

ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚΚΑΡΘΥ: No man's land

Μια από τις πιο σκοτεινές και απαισιόδοξες περιγραφές της άγρυπνης Αμερικής, αιματοκυλισμένη και χωρίς ίχνος ηθικής

Ελάχιστοι Αμερικανοί συγγραφείς μπορούν να περιγράψουν με τόση ακρίβεια και ένταση το αιματοκύλισμα και το νέο είδος ανελέητης βίας που κατακλύζει την Αμερική, όσο ο Κόρμακ ΜακΚάρθι. Δεν έχω δει ακόμα την ταινία των Κοέν Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους, η οποία βασίστηκε στο βιβλίο του, αλλά υποθέτω ότι δεν μεταφέρθηκε στο σινεμά μόνο για το θέμα της. Σε μια πρώτη εντύπωση, η λιτή γραφή του ΜακΚάρθι μοιάζει κινηματογραφική.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗΣ

ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ

Ο χορός, η τέχνη της κίνησης και της ενέργειάς της στο χώρο και στο χρόνο, αλλά και τέχνη εφήμερη, που εξαφανίζεται χωρίς ίχνη αμέσως μόλις τελειώσει η στιγμή της ερμηνείας της, και ο κινηματογράφος, μια τέχνη φτιαγμένη από παρόμοια υλικά όπως ρυθμός, χρόνος, χώρος, αλλά χωρίς το πραγματικό σώμα τη στιγμή της επαφής της με το κοινό, συναντήθηκαν σχεδόν από τη στιγμή της γέννησης της 7ης Τέχνης. Αυτή η σχέση προοιωνίζεται στις προσπάθειες της τέχνης της φωτογραφίας να αποθανατίσει τη στιγμή, τη συγκεκριμένη στιγμή που η κίνηση του ανθρώπινου σώματος εκτινάσσει την ενέργειά της στο χώρο και στο χρόνο.

Χριστιάνα Γαλανοπούλου*

Αισθητική και χρόνος στον ιταλικό κινηματογράφο

Στο «Ταξίδι στην Ιταλία» (1954), μια καθοριστική ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, ο Ροσελίνι ξεκίνησε μια δική του, καινοτόμο προσπάθεια επανεπεξεργασίας του χωροχρόνου στον αφηγηματικό κινηματογράφο. Μέσα από τις αναζητήσεις του γύρω από το χειρισμό του χρόνου και του χώρου στη διάρθρωση της κινηματογραφικής αφήγησης και της δραματουργίας, έβαλε τα θεμέλια αυτής της προόδου της κινηματογραφικής αισθητικής και αφήγησης. Στο «Ταξίδι στην Ιταλία» η εξέλιξη των δύο χαρακτήρων, του ζευγαριού, μέσα στο χρόνο της μυθοπλασίας, γίνεται κατά τη διάρκεια της διαδρομής τους, την οποία περιγράφει η ταινία.

Θόδωρος Σούμας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε το 1926 στο Νέο Φάληρο. Δεν έχει κάνει σπουδές υποκριτικής. Στα ταραγμένα χρόνια του εμφύλιου υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο κολαστήριο της Μακρονήσου μαζί με χιλιάδες άλλους φαντάρους και πολίτες με αριστερές ιδέες. Όταν απολύεται από το στρατό κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού για να ζήσει. Ανάμεσα σε αυτές και διάφορες βοηθητικές δουλείες σε γυρίσματα ταινιών. Το 1953 ο Κούνδουρος που τον γνώριζε από τη Μακρόνησο, του δίνει ένα ρόλο στη Μαγική πόλη. Αυτό ήταν το ξεκίνημα του, κατευθείαν στα βαθιά. Χωρίς προϋπηρεσία στο θέατρο, χωρίς σπουδές, δουλεύοντας ταυτόχρονα σαν φροντιστής (ή παιδί για όλες τις δουλειές), στις ταινίες που παίζει.

Γιάννης Φραγκούλης

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ: «Η γκάβλα δεν μπορεί να γίνει διδαχή»

Μια μικρή συνέντευξη στον Γιώργο Καρουζάκη για τα "Μελένια Λεμόνια" και τη δαιμονοποίηση του ανθρώπινου πόθου.

«Στο σπέρμα που τινάζεται έξαλλο, εκεί θα βρείτε το μέλι των λεμονιών». Η φράση αρκεί για να προλογίσει τη σύντομη κουβέντα που είχαμε με τον συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη για το «βλάσφημο» μυθιστόρημά του, «Τα Μελένια Λεμόνια». Ένα βιβλίο τολμηρό για μια συντηρητική χώρα όπως η Ελλάδα, στο οποίο η ορμητική ανθρώπινη «γκάβλα» συνδιαλέγεται με το σκότος των θρησκειών, τις θηριωδίες και τα εγκλήματα του ανθρώπινου γένους.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗΣ

Για τον έρωτα και το θάνατο

Στο έργο του ώριμου Φρόυντ η ορμή της ζωής και η ορμή του θανάτου εμφανίζονται ως δύο ανταγωνιζόμενα ρεύματα που καθορίζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό. Η μεν ορμή της ζωής, «Eros» την αποκαλεί πολύ χαρακτηριστικά ο Φρόυντ, συμπυκνώνει τη σεξουαλική ορμή που κατευθύνεται είτε προς το σεξουαλικό αντικείμενο είτε προς το Εγώ και στοχεύει στη συνένωση της οργανικής ζωής σε ολοένα μεγαλύτερες ενότητες. Αντιθέτως, η ορμή του θανάτου που περιλαμβάνει τις καταστροφικές ορμές εκφράζει την επιθυμία επιστροφής στην ανόργανη ύλη. Φυσικά, οι απόψεις αυτές του Φρόυντ είναι βαθιά επηρεασμένες από το βιολογισμό και τον εξελικτικισμό της μεταδαρβινικής εποχής που έχουν επιδράσει επίσης, με ανάλογο τρόπο, στη σκέψη του Νίτσε και του Μπερξόν.

Θανάσης Πολλάτος

ΙΩΣΗΦ ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ
Ο Ιωσήφ Βεντούρας είναι γνωστός στους αναγνωστικούς κύκλους για τις τρεις ποιητικές συλλογές του που έχουν εκδοθεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Στην παρούσα φάση ο Βεντούρας παρουσίασε μια σπουδαία όσο και σπάνια ποιητική δουλειά μεταφράζοντας μια σειρά ποιημάτων του Μεσαίωνα. Ο γεωγραφικός χώρος ζωής και δράσης των ποιητών ήταν η Μεσόγειος σε μια εποχή που το πολιτικό περιβάλλον επέτρεπε την ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεπίδραση μεταξύ των Μουσουλμάνων, Χριστιανών και Εβραίων. Ως εκ τούτου, σωστά σημειώνει ο Βεντούρας, ότι λέγοντας Εβραϊκή ποίηση νοούμε την ποίηση που γράφτηκε στην Εβραϊκή γλώσσα.
Του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗ

Η ΛΑΜΠΕΡΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΗΣ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ

Η Γιουροβίζιον αποδείχτηκε πασαρέλα για τραγούδια φαστ-φουντ, καμωμένα με βάση τις πιο αγοραίες προδιαγραφές του «ελαφρού» πασπαλισμένα με ολίγον έθνικ! Αξιοθρήνηγοι κλώνοι παγκοσμιοποιημένης ποπ κουλτούρας. Αρχοντοχωριατισμός και κρίση του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού. Ξαναζούμε μέρες χούντας με τα φεστιβάλ στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Αυτό είναι το πολιτιστικό πρότυπο της Δεξιάς. Η κυβέρνηση ξόδεψε δισεκατομμύρια δραχμές για τη νίκη στον γελοίο αυτό διαγωνισμό. Δυστυχώς η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα μουσικά κομμάτια που ακούσαμε το προηγούμενο Σάββατο το βράδυ ήταν μιας χρήσεως, σουξεδάκια της μίας σαιζόν. (το άρθρο αυτό γράφτηκε για την προηγούμενη συμμετοχή μας με την Έλενα Παπαρίζου).

ΜΙΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ